علوم زمین

پست الكترونيک

آرشيو

خانه

 
دوستان در سايت

شنبه ۱٥ شهریور ،۱۳۸٢

 

پديده زمين لرزه (بخش ششم)

 بزرگی زمين لرزه

اندازه یک زمین لرزه از روی نقش ارتعاشات آن بر روی کاغذ،‌فیلم، نوار و یا صفحه دستگاههای رقمی برآورد می شود. به طور مثال، اگر از یک منطقه معین دو زمین لرزه با فاصله رو مرکز یکسان روی کاغذ نقش بسته باشند و بزرگنمایی دستگاهی و ژرفای کانونی برای هر دو زمین لرزه یکی باشد، آن وقت زمین لرزه ای که دامنه بزرگتری را نشان می دهد بزرگتر است. بنابراین می توان قرار گذاشت که دامنه نماینده بزرگی زمین لرزه باشد. اما این بزرگی درجه ای است کمی- کیفی، یعنی گرچه مقدار آن را به دامنه ثبت شده نسبت داده ایم و این دامنه کمیتی قابل اندازه گیری است، اما مطلوب محاسبه ما مقدار واقعی انرژی رها شده زمین لرزه باشد که برای ما معلوم نیست و دامنه کیفیت آن را بیان می کند. این برآورد کمی- کیفی را می شود به گونه ای که ریشتر انجام داد قالب زد. وی زمین لرزه هایی با ژرفای مشابه را از یک منطقه در جنوب کالیفرنیا در نظر گرفت و در ایستگاههای لرزه نگاری که در اطراف آن منطقه نصب شده بودند، فاصله و بیشینه دامنه ثبت شده برای آن زمین لرزه ها را اندازه گیری و نمودار آن را رسم کرد. برای این منظور بر روی محور قائم بیشینه دامنه هر زمین لرزه و بر روی محور افقی فاثله رو مرکز زمین لرزه تا ایستگاه را مشخص نمود و از نقطه های حاصل یک خم تقریبی عبور داد( شکل 18). بدیهی است خم مربوط به زمین لرزه های بزرگتر ( با دامنه بزرگتر) بالاتر از خم زمین لرزه های کوچکتر قرار گرفت. در حالت کلی به نظر می رسد که این خم ها همه با هم موازی هستند، یعنی فاصله قائم دو خم برای فاصله های مختلف رو مرکز همواره مقداری ثابت است. ریشتر یکی از خم های مربوط به زمین لرزه های کوچک را مبنا قرار داد، آن وقت فاصله قائم هر خم از این خم مبنا را بزرگی زمین لرزه محسوب نمود.

 

شکل (18): نمایش اساس مقیاس ریشتر. اطلاعات زمین لرزه ها مربوط به جنوب کالیفرنیا در ژانویه 1932 می باشد. این شکل از یادداشتهای ریشتر و از کتاب زلزله شناسی مقدماتی نامبرده اقتباس شده است. لگاریتم دامنه های اندازه گیری شده برحسب فاصله رو مرکز زمین لرزه تا ایستگاه ثبت نشان داده شد. خم های به دست آمده به طور تقریبی با هم و با خم اختیاری (خط چین) موازی هستند

 پيام هاي ديگران ()

mostafa

شنبه ۱٥ شهریور ،۱۳۸٢

 

زمين شناسی تاريخی (بيست و سوم)

ژرفناهای اقيانوس ، جزاير قوسی و درياهای حاشيه ای

Ocean Trenches, Island Arcs and Marginal Seas

 

عميق ترين بخشهای اقيانوسهای دنيا در نزديک حاشيه های دريا بصورت اعماق باريک کمانی شکل يافت ميشوند به نام ژرفناهای اقيانوسی Oceanic Trenches بزرگترين ژرفنا با ده هزار و نهصد و پانزده متر عمق ژرفنای مارياناس Marianas  در جنوب اقيانوس آرام است ژرفنا ها دارای يک جهت هندسی قاعده دار ميباشد .

اين ژرفناها بطور ثابت بنحوی قرار گرفته اند که پهلوهای محدب آنها بطرف اقيانوس و پهلوهای مقعر آنها نزديک قاره هست . در طرف قاره يا طرف مقعر اغلب ژرفناها يک جزيره های آلوتيان Aleutian ژاپن Japanese و فيليپين Philippine جزاير قوسی هستند که به ژرفناها محدود ميشوند . ولکانيسم در جزاير قوسی از نظر ترکيب با ولکانيسم امتداد پشته های اقيانوسی متفاوت است و عمدتا" شامل آندزيت Andesite با مقدار کمتری Rhyolite و بازالت ميباشد.در پشت اغلب جزيره های قوسی يا به عبارت ديگر در طرف مقعر آنها حوزه های نسبتا" کم عمق وجود دارد به نام درياهای حاشيه ای Marginal Seas يا حوزه های پشت قوسی. اين حوزه ها سيستم جزاير قوسی را از نزديک ترين قاره جدا ميکند دريای ژاپن و دريای فيليپين دو نمونه از بزرگترين درياهای حاشيه ای هستند .

سيستمهای جزيره ای قوسی – ژرفنايی و ضميمه آنها در کناره های اقيانوس آرام فراوان تر از هر اقيانوس ديگر است . درياهای کم عمق حاشيه ای بعنوان انبارهای رسوبات بکار ميرود اين درياها موادی را که از قاره های سرازير ميشود در خود انباشته و از رسيدن آنها به دشتهای آبيسال واقع در ماوراء جزاير قوسی جلوگيری ميکند .

 

 پيام هاي ديگران ()

mostafa

لينک ها

زمین شناس

زمین شناسي ایران

زمین الکتریکی

زمین شناسی افقانستان

زمین

دیرینه شناسی

ژئوشیمی

زمین فیزیکی

کانی شناسی

کانی وجواهر

زمین شناسی رشد

ژئودزی

ژئودزی ایران

مهندسی معدن

مهندسی معدن 2

زمین ساخت

زمین ریخت شناسی

زمین شناسی نفت

 

 

امکانات

لوگوي وبلاگ شما

علوم زمین


ارتباط با من

 


My status

عکسهای سونامی

فتوگالری 1

وبلاگ هاي دوستان

Python

هادی صداقت

سازمانهای مرتبط   

پژوهشکده زلزله شناسی

سازمان زمین شناسی ایران

پايگاه ملی داده های علوم زمين کشور

http://pejmanearth.persianblog.ir/rss.xml